Mi, 22 juni 2008
Noorwegen , Bekkestua

De laatste uren op noorse bodem :)

Hallo lieve lezers!

Nog 1 keer dan, een verhaaltje van mij vanuit Noorwegen, om het af te leren

Het afscheid van donderdag viel best zwaar, de familie ging naar Zweden en ik bleef alleen achter in huize Axcrona. Alexandra was bijna ontroostbaar, net alsof ze zich enorm pijn had gedaan zo hard moest ze huilen en zelfs Ulrika hield het niet droog. Na allemaal lieve woorden van Ulrika en Karol reden ze dan toch eerst de straat uit.
Daar zat ik dan, nog 3 dagen alleen hier. Gelijk papa & mama maar opgebeld...: ' Mam, ik ben zo verdrietig (snik snik)' Ook was ik echt supermisselijk, eigenlijk de hele dag al, dus ben ik na mams troostende woorden maar snel gaan slapen.
Gelukkig was ik vrijdag uitgenodigd bij het gezin waar ik vaak oppaste in Nesøya, daar heb ik een paar uurtjes op de jongste van 1,5 jaar gepast en de rest van de dag gebleven. Toen moesten we afscheid nemen, dat was moeilijk, omdat ik goed contact had met de kindjes maar ook met hun moeder. Heb beloofd om terug te komen en mag bij hen slapen. Om 22h30 was ik thuis en ben ik meteen mn bed in gedoken.

Gisteren kwam Sandra langs, hebben samen lekker gelunched en film gekeken. Ze vroeg of ik mee wilde grillen 's avonds met wat vriendinnetjes maar ik wilde liever voetbal kijken
Na de wedstrijd gaan slapen en vanmorgen de laatste spulletjes ingepakt, wat heb ik veel dingen verzameld zeg. Heb het zo handig mogelijk ingepakt. Mijn snowboard tas weegt 13 kilo (3 teveel) dan mijn grote koffer 24 kilo (4 teveel) en mijn handbagage: mijn oilily tas 7 kilo, laptoptas 6,5 kilo en mn handtas, daar zit mijn helm in omdat het zo'n onhandig formaat heeft haha! Ik ben benieuwd of ze me zo doorlaten...
De buurman van beneden gaat mij helpen met mijn spulletjes naar de bus te brengen want dat lukt me niet in mn 1tje!

Net nog even echt gedag gezegd tegen Sandra en Louise, van hen een tasje snoepjes mee gekregen voor in het vliegtuig. Moet er nu niet aan denken om dat op te eten, ben echt een beetje misselijk.

Nou dit was dan echt mijn laatste verhaaltje...gek hoor! Alweer een einde gekomen aan een nieuw avontuur.
Maar studeren in Utrecht met Marleen is eigenlijk ook echt een avontuur, misschien moet ik daar ook maar eens een verhaaltje over schrijven in de toekomst

Fijn dat jullie altijd zo geinteresseerd waren in mijn verhalen! Echt leuk om elke keer weer de reacties te lezen!

Over 10 uur ben ik weer veilig in het huis in Nuis bij paps, mams & opa&oma (die zijn op bezoek) Kanniewachten!

Morgen ga ik meteen een nieuwe telefoon kopen dan zal ik jullie zo snel mogelijk mijn nummer doorgeven. Wel lekker rustig zo zonder mobiel

Veel liefs en een dikke kus voor de laatste keer vanuit Noorwegen
xxxxx

Verras Mireille in Noorwegen met een belletje via HalloBuitenland.nl